همايش ننگين خائنان خارج نشين 

تقديم به جان باختگان راه آزادي

ننگتان باد چنين رسوائي

دست در سفره خون

پاي بر  دايره سرخ شهيدان ره آزادي

رسته و بيخبر از عاطفه انساني

سر خوش از باده رسوائي و ننگ

چشمتان کور به آن ظلم و ستم ها و شرنگ

هم چو گنداب به مرداب ستم ميريزيد

قلبتان خانه خفاش ريا

مغزتان خشک تر از خار کوير

قبله تان خانه ضحاک شرير

شرمتان باد چنين زندگي ننگيني

تلختان باد همه سر خوشي و شيريني

خانه تان ويران باد .... که به ويرانه دل هاي شهيدان رفتيد

توسي

        من براي نبرد با تاريکي شمشير نميکشم
          چراغ مي افروزم

    
                                    زرتشت                               

در ستایش یک امضاء از یک میلیون امضاء
ناهید میرحاج
5 شهریور 1389

سایت تغییر برای برابری: اگر قرار باشد، در ستایش زندگی چیزی بگویم، دوست دارم، فقط بگویم زندگی ستایش انگیزترین چیزی است که تاکنون دیده ام. روییدن و بالیدن، سرشار از نیروی ساختن. زندگی این است. اما نه آن زندگی روزمره که همه ما را به دام خود فرا می خواند. که نه روییدنی در آن است و نه بالیدنی. اگر قرار باشد زندگی همه ما آدمها را جمع کنند، بیشترمان چنان درگیر خوردن و خوابیدن شده ایم که روییدن و بالیدن از زندگیمان حذف شده است. گروه بزرگی از ما خیلی زود فراموش می کنیم، جوهر زندگی چیزی نیست که نام آن را عادتهای روزانه گذاشته ایم. عادتهایی که زندگی مان را می بلعد. این بلعیدن هم روش و شیوه ای دارد. ما را موجوداتی می کند، دچار روزمرگی. اندک بین و محافظه کار. روزهایمان معمولاً خیلی معمولی شروع می شود. از این روزها در روزشمار عمر همه ما زنان و مردان زیاد وجود دارد. هر صبح که چشم باز می کنیم، روزمان را با کارهایی که بیشتر گونه ای وظیفه یا اجبار است، پیش می بریم. ممکن است خوش شانس باشیم و روز خوبی داشته باشیم، خوش شانسی هایمان هم از جنس چیزهای معمولی است. خریدن لباس و وسایل آشپزخانه، ماشین، دعوت به عروسی، گرفتن ویزا، و سر کردن در زندگی قوم و خویش و همسایه و هزار جور از این چیزها. اگر بد شانس باشیم، روزمان ممکن است با بدشانسی تمام شود. کسر آوردن پول برای اجاره خانه، تصادف ماشینی که سوار هستیم، باخبر شدن از چک بی محلی که روزهایمان را در دادگاهها می سوزاند، سوختن ماشین لباسشویی یا یخچال و از این قبیل، چاق شدن بیش از اندازه و دپرسیون بعد از آن یا دعوا با خویشان و دوستان و البته چیزهایی خوبتر یا بدتر ازاین که در زندگی همه ما وجود دارد

ايران کشور عجيبيه، مي پرسيد چرا؟

به اين دليل که

ايران تنها کشوری است که در دانشگاه آن نماز می خوانند و در مصلی آن کتاب می فروشند

ايران تنها کشوري است که در آن سياستمداران کار اقتصادي مي کنند، شرکتهاي اقتصادي کار سياسي مي کنند و نيروهاي نظامي کار توليدي مي کنند

يکي از بزرگترين صادرکنندگان نفت و يکي از بزرگترين واردکنندگان بنزين هستيم. با اسرائيل دشمن هستيم، اما نزديکترين دوستمان، رئيس جمهور ونزوئلا با چند ميليارد دلار قرار داد نظامي، يکي از نزديکترين دوستان اسرائيل به شمار مي آيد!؟

بقول سياوش قميشي
فرقي نداره وقتي...ندوني و نبيني
غصه ات ميگيره وقتي ميدوني و ميبيني
گاهي اوقات از حجم اينهمه دردهاي بي درمان، به مرگ راضي ميشم
گاهي اوقات ذهن آدم و قلب آدم ظرفيت تحمل اينهمه بار سنگين رو نداره
كجاست اون خدايي كه ميگن بزرگ و مهربونه؟
پس كو؟ كجا مخفي شده؟ بهش بگيد سراغي از بچه هاي ما بگيره
و دليل اينهمه معلول را هم مشخص كنه
بي اعتمادي و فضاي فقر و جرم و اعتياد و...باعث افزايش ازدواجهاي فاميلي شده
و اينهم ثمراتش است
و دلايلي ديگه
از قبيل ناراحتيها و امراض جسمي و روحي و متعاقبش مصرف داروها در حين بارداري
و اعتياد پدر و مادرها و هزار بدبختي و كوفت و مرض
به اون خدا بگيد كه سراغي از ملت ايران بگيره
مگه نگفته كه ادعواني استجب لكم
پس چرا اينهمه صداش ميكنند قايم شده و نمياد جواب بده؟
با دلي پر از درد